W domu Pantalone Rod-Larsen Hilde

Książka

Gdy po raz pierwszy usłyszałam, że „W domu Pantalone” Hilde Rød-Larsen to lektura wprost stworzona dla wielbicieli twórczości Sally Rooney, poczułam lekką rezerwę. Sama miałam okazję czytać słynnych „Normalnych ludzi”i niestety ta głośna proza zupełnie nie trafiła w mój czytelniczy gust. Na szczęście postanowiłam dać norweskiej pisarce szansę i nie mogłam podjąć lepszej decyzji! Powieść Hilde Rød-Larsen zachwyciła mnie. Odkryłam w niej niezwykłą delikatność, która w przedziwny sposób współgra z nieco surowym, powściągliwym stylem autorki. Kiedy przewracałam ostatnią stronę, po raz pierwszy od dawna było mi autentycznie przykro, że przedstawiona historia jest tak krótka. O czym tak naprawdę opowiada ta powieść? Osią fabuły są dwie równoległe splatające się ze sobą historie kobiet, z których każda znajduje się na życiowym zakręcie i próbuje na nowo zdefiniować swoją codzienność. Pięćdziesięciodziewięcioletnia Eva, pracowniczka wydawnictwa, zmaga się z głęboką samotnością po śmierci męża i przy chłodnych, znikomych relacjach z dorosłym synem. Choć jest finansowo niezależna i z boku jej życie wygląda na poukładane, w oczach znajomych pozostaje osobą trudną do rozszyfrowania i niezwykle skrytą. Z kolei trzydziestojednoletnia Cornelia powoli uświadamia sobie, jak wielkim błędem było rozstanie z mężem, z którym obecnie dzieli opiekę nad małą córeczką. Cieniem na jej życiu kładzie się brak wiedzy o tożsamości ojca oraz skomplikowana relacja z mieszkającą w Nicei matką. W miarę jak zagłębiamy się w opowieść, na jaw wychodzą dawne skrywane tajemnice, a przed czytelnikiem wyłania się kluczowy motyw powieści- milczenie. Rød-Larsen z niezwykłą czułością, ale i trafną diagnozą pokazuje, jak często bohaterowie unikają rozmów o sprawach naprawdę istotnych. Muszę przyznać, że momentami czułam złość na główne postacie za to, jak głęboko tłumią w sobie trudne emocje i sytuacje. Powieść w punkt ukazuje naszą ludzką tendencję do przymykania oczu na niewygodne zdarzenia, po prostu dlatego, że nie mamy w sobie siły, by stawić czoła prawdzie. Jednak prawdziwe piękno tej historii objawia się w momencie, gdy drogi Evy i Cornelii w końcu się krzyżują. Spotkanie tych dwóch kobiet pokazuje, jak wiele spotkane na naszej drodze osoby mogą nam zaoferować, nawet gdy dzieli je wiek i doświadczenie. Książkę czyta się niesamowicie lekko, choć niesie ze sobą pewien ciężar gatunkowy i piękną formę. Najcenniejsze było dla mnie to, z czym zostałam po odłożeniu lektury. To uczucie utulającego ciepła i przeświadczenie, że nawet w najbardziej ponurych chwilach możemy natrafić na dobrych ludzi albo na rozwiązania, które przychodzą dokładnie wtedy, kiedy ich najbardziej potrzebujemy. Bardzo ujęło mnie także otwarte zakończenie- perspektywa zmiany, która daje ogromną nadzieję na lepsze jutro. Po lekturze czułam niedosyt, dopiero po czasie dowiedziałam się, że „W domu Pantalone” to pierwsza część planowanej trylogii. Odetchnęłam z wielką ulgą! Mój czytelniczy apetyt ma wielką szansę na zaspokojenie, a ja już teraz z wielką niecierpliwością czekam na kolejny tom. Jeśli szukacie poruszającej, dojrzałej i subtelnej opowieści o międzyludzkich relacjach – gorąco Was do tej lektury zachęcam.