Sierociniec pełen nadziei Sylwia Kubik

Książka

Jest coś w książkach o wojnie widzianej oczami dzieci, co rozrywa serce na strzępy. „Sierociniec pełen nadziei” Sylwii Kubik to właśnie taka historia – bolesna, prawdziwa i zostająca z czytelnikiem na długo. To opowieść, która wstrząsa i otwiera oczy, a do tego została oparta na prawdziwych wydarzeniach. Akcja toczy się w świecie ogarniętym wojną, głodem i strachem. Poznajemy Cecylię i Czesia, rodzeństwo, które po śmierci matki trafia do sierocińca prowadzonego przez zakonnice. Za murami starego budynku próbują odnaleźć namiastkę bezpieczeństwa i normalności, choć codzienność naznaczona jest tęsknotą i widmem śmierci. To poruszająca opowieść o dzieciach, które zbyt wcześnie musiały dorosnąć. Największą siłą powieści są bohaterowie z mocno zarysowanymi portretami psychicznymi. Dziecięca psychika pod wpływem traumy zmienia się tu na naszych oczach – strach przechodzi w odwagę i odpowiedzialność za drugiego człowieka. Autorka nie pozostawia jednak w tle sióstr zakonnych, które także muszą dokonywać własnych, dramatycznych wyborów. To nie jest łatwa lektura. Momentami naprawdę boli. Sylwia Kubik unika jednak nadmiernego patosu, pokazując autentyczne emocje i rzeczywistość taką, jaka była. Mimo ciężaru tematu, gdzieś w tej ciemnej otchłani tli się tytułowa nadzieja – czasem krucha, ale pozwalająca znaleźć siłę, by przetrwać. Książkę polecam każdemu, kto szuka głębokich, poruszających historii o sile ludzkiego ducha. To lektura dla osób, które nie boją się trudnych tematów i chcą przeżyć coś naprawdę wyjątkowego. Jeśli lubicie wzruszające opowieści, które zostają w sercu na długo – to jest pozycja dla Was. Moja ocena: 10/10 BRUNETTE BOOKS

Cecylka i jej brat Czesio są jednymi z wielu ofiar wojny. Jeszcze żyją. Ich tata zaraz na początku wojny został wezwany do walk. Nadal nie powrócił. Mama robi co się da aby zapewnić dzieciom chociaż jeden posiłek dziennie. Ale nadchodzi dzień gdy rodzeństwo zostaje skazane na siebie. Są zbyt mali by przeżyć w zamkniętym mieście, gdzie nie dociera pomoc i dostawy jedzenia. Jedna z niewielu dobrych kobiet zabiera je do siebie. Ale i ona nie może zostawić dzieci. Tym sposobem trafiają do sierocińca prowadzonego przez siostry zakonne. Tam pewny jest jedynie dach nad głową. Reszta? Reszta jest jedną niewiadomą. Dzieci muszą szybko dorosnąć, a nadzieja na lepsze jutro zaczyna powoli gasnąć. Dzieci. Najbardziej niewinne ofiary bezsensownych wojen dorosłych. Od zawsze. Kto by się przejmował ich losem? Po co? I tak nie są do niczego potrzebne. Nie pomogą. Nie pójdą walczyć. Trzeba je tylko karmić, pilnować, zajmować, opiekować... Wojna nie patrzy na nikogo, a co za tym idzie człowiek na patrzy na człowieka. Dba o siebie, czasem swoich bliskich. Innych mija byleby tylko nie przysporzyć sobie kolejnego kłopotu. To kolejna z książek Pani Sylwii, która bardzo boli. Zwłaszcza rodziców patrzących na swoje pociechy i wyobrażając sobie te straszne sceny z przeszłości. W powieści ciągle krąży nadzieja, ale z rozdziału na rozdział coraz bardziej zanika. Świat przedstawiony jest pełen niepokoju, trosk, chorób, poczucia niemocy i głodu. Ten wygląda z każdej strony. Chociaż to historia, której akcja toczy się podczas Pierwszej Wojny Światowej, losy bohaterów można by było umieścić i w tej kolejnej. Ludzie nie umieją uczyć się na błędach i nieustannie największymi ofiarami każdej wojny są dzieci. Polecam.