Mama mówi, że jestem chora. Jak kobiety z przeniesionym zespołem Munchhausena krzywdzą swoje dzieci Andrea Dunlop, Mike Weber

Książka

Zapnijcie pasy, bo to nie jest książka, po której łatwo się pozbierać. „Mama mówi, że jestem chora” to reportaż, który od pierwszych stron wciąga w mroczny, klaustrofobiczny świat, gdzie miłość macierzyńska zostaje wykrzywiona w coś przerażającego. Klimat jest gęsty, niepokojący i sprawia, że odkładasz książkę na chwilę, żeby zaczerpnąć powietrza… i natychmiast do niej wracasz. Autorzy to Andrea Dunlop (autorka podcastu Nobody Should Believe Me) i Mike Weber (detektyw z Teksasu) zabierają nas w reporterskie śledztwo prowadzone z wnętrza „strefy rażenia”. Śledzimy trzy różne historie, które łączy jedno: matki, które zrobią wszystko, byle tylko skupić na sobie uwagę i współczucie otoczenia. To nie fikcja to prawdziwe, wstrząsające relacje rodzin, lekarzy i bliskich uwikłanych w sieć kłamstw. Nie zdradzę Wam szczegółów, ale uwierzcie niektóre sceny zostają w głowie na długo. Bohaterowie? Tu nie ma bohaterów, których da się polubić. Są ofiary dzieci, których życie wisi na włosku i kobiety, które zamiast chronić, niszczą. Autorka nie ocenia zero-jedynkowo, zadaje trudne pytania: czy to pozbawione uczuć psychopatki, czy chore kobiety potrzebujące pomocy? Ta ambiwalencja jest najmocniejszą stroną książki i sprawia, że emocje sięgają zenitu. Złość, niedowierzanie, smutek towarzyszą niemal na każdej stronie. Tempo i styl? Jest jak wciągający podcast – reportażowy, precyzyjny, ale jednocześnie bardzo ludzki. Autorzy piszą z empatią, ale bez sentymentalizmu. Rozdziały są krótkie, a narracja prowadzi czytelnika przez labirynt psychologicznych i systemowych uwarunkowań, które pozwalają tej zbrodni trwać. Czyta się szybko, mimo ciężaru tematu to zasługa klarownego stylu i umiejętności budowania napięcia. Dla kogo? Dla fanów true crime, reportażu śledczego i historii, które nie dają spokoju. Jeśli lubicie podcasty kryminalne i chcecie zrozumieć mechanizmy przeniesionego zespołu Münchhausena – to pozycja obowiązkowa. Ale ostrzegam: to nie jest lekka lektura. Jeśli macie wrażliwość na krzywdę dzieci, przygotujcie się na trudne chwile. Moja ocena: 9/10 za odwagę, rzetelność i to, że nie pozwala przejść obok tego tematu obojętnie. BRUNETTE BOOKS