Kara. Kozak i Wolf. Tom 3 Wojciech Wolnicki

Książka

9 września miała premierę długo wyczekiwana przeze mnie trzecia część znakomitego cyklu kryminalnego Wojciecha Wolnickiego z Kozakiem i Wolfem - „Kara”. Za tymi zwięzłymi, raptem czteroliterowymi tytułami kolejnych tomów kryje się mnóstwo emocji, bo każdy z nich skrywa historię, w której cierpią ci najbardziej bezbronni i niewinni. Dzieci. Dlatego każda z tych książek tak mocno łapie za serce. Choć drogi mojego ulubionego duetu policjantów, krakusa i warszawiaka, rozeszły się, jeśli chodzi o miejsce pracy, to nadal starają się podtrzymywać wzajemne kontakty, i to nie tylko ze względów służbowych. W tej części coraz wyraźniej uwydatnia się natura Wolfa, dużego dzieciaka, który mocno wierzy w swoją szczęśliwą gwiazdę, a także porywczość komendanta Poloczka. Kozak z kolei mocno zaskoczył mnie swoją nieporadnością w kontaktach damsko-męskich. Aż było mi go szkoda! Autor znów daje nam przebłyski z przeszłości, okrucieństwa radzieckich sołdatów wkraczających w 1945 roku na Śląsk oraz konsekwencji ich brutalności, które mogą łączyć się ze współcześnie prowadzonym dochodzeniem. A to, związane z tajemniczą śmi3rcią dziecka, prowadzi do łudząco podobnej sprawy sprzed kilkunastu lat. Kozak prowadzi śledztwo wspólnie z Kingą, ale z przyczyn osobistych bohaterowie angażują się również w kontynuowaną przez wszystkie tomy sprawę Linki, handlarza żywym towarem z Czech. Autor w bardzo ciekawy sposób wplata w kryminalną intrygę kwestię nowoczesnych technologii, pokazując ogromne możliwości dla prowadzonego śledztwa, ale i płynące z nich potężne zagrożenia. Z różnych perspektyw ukazuje również, często tłumaczone wyższym dobrem, naginanie prawa czy wręcz ewidentne przekraczanie jego granic. Na niejednym przykładzie pokazuje też testowanie granic wpływu na innych ludzi i koszmarnej manipulacji. W poprzednich częściach można było się pośmiać z iskrzącej relacji pomiędzy bohaterami czy z zamieszania związanego z grzybobraniem, a w tej uśmiech budzą nieporadne próby zbliżenia się Kozaka do Kingi. Jednak ten tom uderza w zdecydowanie mroczniejsze tony, a nad głównymi bohaterami zdają się zbierać czarne chmury. Zakończeniem, którego kompletnie nie byłam w stanie przewidzieć, autor zostawia sobie furtkę do czwartego tomu. Nie ukrywam, że liczę na niego całym sercem miłośniczki poruszających kryminałów! Czy można czytać tę część bez znajomości poprzednich? Tak, bo główny wątek kryminalny stanowi tu odrębną, zamkniętą całość. Jeśli jednak chcecie w pełni docenić iskrzącą dynamikę między bohaterami i poczuć ten niesamowity, zabarwiony Śląskiem klimat, zdecydowanie warto zacząć od początku.