Jeszcze zakwitną mimozy Zuzanna Samulska

Książka

Luiza prowadzi kawiarnię w małym miasteczku łącząc pracę z wychowaniem kilkuletniego syna Maksa. Jej dotychczasowy spokój zakłóca pojawienie się ekscentrycznej Irminy i jej syna Aleksa. Luiza na co dzień wycofana, nie angażująca się w uczucia zaczyna wyczuwać, że chce otworzyć swoje serce na nowo. Jak poznanie Aleksa wpłynie na jej życie? Czy dramaty z przeszłości pozwolą jej rozpocząć nowy rozdział? Ta ciepła i przyjemna powieść to jest to, czego potrzebujemy na nadchodzącą jesień. Smak cynamonek, zapach aromatycznej karmelowej kawy i do tego książka wpisująca się cudownie w ten schemat. „Jeszcze zakwitną mimozy” to historia, w której warto się zanurzyć. Nie jest zbyt cukierkowa, ma swoją głębię, a bohaterowie przechodzą przez swoją bolesną przeszłość. Bardzo długi czas ta książka ma w sobie tajemniczość, bo nie wiemy, jak wstawki szarych stron mają się do historii Luizy. Niemniej jednak przyciąga to uwagę do czytania. Ta powieść obyczajowa skupia się w głównej mierze na emocjach każdego rodzaju. Bohaterowie mają swoje wzloty i upadki, ale najważniejsze, że mają kogoś, kto pozwoli im podnieść się po upadku. Tytuł warty uwagi, zwłaszcza gdy uwielbiacie cosy books.

„Jeszcze zakwitną mimozy” to jedna z tych historii, które otulają, wzruszają i zostają w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Książka bardzo mi się podobała, choć momentami miałam wrażenie, że jest odrobinę zbyt „cukierkowa”, mimo trudnosci, z którymi mierzą się bohaterowie. Ale co ja poradzę… kocham takie historie. Ogromnym atutem tej powieści są również bohaterowie. Są autentyczni, wyraziści, a momentami naprawdę przezabawni. Każdy ma swój niepowtarzalny charakter, własne przyzwyczajenia, słabości i sposób patrzenia na świat. Dzięki temu nie sprawiają wrażenia wykreowanych na potrzeby historii – są po prostu ludzcy i prawdziwi. Jednych polubiłam od razu, inni potrzebowali trochę więcej czasu, ale właśnie ta różnorodność sprawiła, że tak dobrze czytało mi się o ich losach. Skończyłam tę książkę z lekkim niedosytem, a jednocześnie z sercem przepełnionym emocjami. I chyba najlepszym dowodem na to, jak bardzo ta opowieść do mnie trafiła, jest fakt, że wciąż o niej myślę. Gdyby tylko było to możliwe, z ogromną przyjemnością przeczytałabym ją jeszcze raz po raz pierwszy. Mimozy i alpaki cudownie dopełniają całą historię, nadając jej ciepła i wyjątkowego klimatu. Podobał mi się również czas, w którym rozgrywa się akcja. Jest w nim coś symbolicznego – przypomina, że nawet jeśli za oknem i w naszym życiu przez dłuższy czas panuje niepogoda, w końcu zawsze wychodzi słońce. To piękna, pełna ciepła opowieść o zranionych ludziach, nadziei i nowych początkach. Trochę słodka? Owszem. Ale czasami właśnie takich historii najbardziej potrzebujemy.