Dzień kobiet Gabriela Gargaś

Książka

Są książki, które czyta się jednym tchem i takie, które zostają w człowieku na dłużej. „Dzień Kobiet” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To powieść, która otula jak ciepły koc w chłodny wieczór, a jednocześnie zostawia delikatny ślad tęsknoty za czymś, co trudno nazwać. Fabuła skupia się wokół trzech kobiet, Cecylii, Agnieszki i Izabeli, które co roku 8 marca spotykają się w kawiarni „U Róży”. To ich prywatny rytuał: dzień zwierzeń, wspólnego przeżywania smutków i radości, opowieści o błędach i sukcesach. Nie zdradzę Wam, co dokładnie je łączy ani jakie sekrety skrywają, bo właśnie w tym tkwi magia tej książki: odkrywanie kolejnych warstw powoli, jakby się odsłaniało stare listy. Bohaterki są bardzo różne, ale każda z nich zmaga się z czymś, co zna wiele z nas: z poczuciem winy, niespełnieniem, tęsknotą za bliskością albo z trudną relacją z matką lub córką. Cecylia, niegdyś tancerka, dziś seniorka rodu, patrzy na świat z mądrością i nostalgią. Agnieszka, jej córka, próbuje poskładać życie po rozwodzie i odbudować więź z córką. Izabela, najmłodsza, pod maską spełnionej trzydziestolatki ukrywa bałagan emocjonalny i smutek. Ich historie wzruszają, ale nie są przesycone lukrem. To raczej gorzko‑słodka refleksja nad tym, co w życiu naprawdę ważne. Styl Gabrieli Gargaś jest charakterystyczny: pisze o uczuciach w sposób bezpośredni, ale nie nachalny. Momentami narracja bywa chaotyczna, jakby autorka chciała zmieścić w jednej książce wszystkie swoje przemyślenia o kobiecości, miłości i stracie. Mnie osobiście to nie przeszkadzało wręcz przeciwnie, dodało książce autentyczności. Tempo jest spokojne, miejscami refleksyjne, więc jeśli szukacie wartkiej akcji, to nie ten adres. Jeśli lubicie powieści, w których można się zanurzyć i pomyśleć o własnym życiu to będziecie usatysfakcjonowani. Dla kogo jest ta książka? Dla każdej kobiety, która czasem czuje się zagubiona w codzienności. Dla tych, które lubią historie o relacjach rodzinnych, o sile przyjaźni i o tym, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można znaleźć nadzieję. Myślę, że spodoba się również czytelniczkom ceniącym powieści obyczajowe z głębszym przesłaniem takim, które zostaje z nami na dłużej. Moja ocena: 7/10 ⭐ To nie jest książka idealna, momentami chciałoby się ją „posprzątać”, ale jej emocjonalna szczerość i ciepło rekompensują wszystko. Jeśli szukacie lektury na wiosenne popołudnie, która wzruszy i skłoni do refleksji — warto dać jej szansę. BRUNETTE BOOKS